Als de rector lacht, lacht de hele school


Door Pieter Hendrikse
Leestijd ± 3 minuten

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

"...Uit de zaal trad een koor van leerlingen en medewerkers naar voren dat gloedvol de klassieker 'Hallelujah' ten gehore bracht..."

Het gebeurde bij het afscheid van een rector die ruim negen jaar aan de school verbonden was geweest.
Naar de hoofdingang van het schoolgebouw lag een uitnodigende blauwe loper, omzoomd door sierlijke hekjes. In de hal stonden conrectoren in hun beste pak gereed om gasten te verwelkomen. Koffie en gebak werd geserveerd. Hulptroepen leerlingen liepen giechelend rond. ’n Enigszins nerveuze, opgewonden stemming was voelbaar.

De dagen waren kort en het was koud buiten. Naar een genoeglijke ontmoeting ziet dan iedereen uit, blij elkaar weer te zien. Zo’n feestje past wel.

De aula was natuurlijk prachtig versierd: wintersfeer alom. Bij het podium waren vrolijke attributen verzameld en bevallig  neergelegd. Het was een komische hommage aan de uiterlijke persoonlijkheidskenmerken van de vertrekkende primus. Het deed denken aan ’n pakjesavond of ’n verjaardagsviering.

Hangtafels werden omringd door de medewerkers en relaties van de school. Speeches vanwege het bestuur, het team en de directie waren een en al loftuitingen, warme woorden en emotievolle getuigenissen.
Het werd een mooie middag, vooral de afsluiting.

Uit de zaal trad een koor van leerlingen en medewerkers naar voren dat gloedvol de klassieker ‘Hallelujah’ ten gehore bracht. Er werd in het publiek, in vervoering gebracht, zomaar hier en daar een traantje weggepinkt. De vertrekkende rector in het bijzonder: tissues lagen gelukkig gereed.
 Het koor vormde tenslotte een kring om haar (jawel) heen en sloot haar als het ware nog één keer in de armen.
De middag werd onvergetelijk, met veel gebabbel bij evenzovele ontmoetingen.

Misschien is dit wel ‘school’ ten voeten uit: samenwerken en belangstelling voor elkaar hebben alsof ’t ’n familie is. Dat gevoel bekroop me sterk.


In de wereld van de wetenschap om de school heen, is vaak gelachen om het idee dat ’n schoolgemeenschap in de kern eigenlijk een soort familie is. Met dezelfde kenmerken die je in de ‘beste’ families aantreft: lief en leed delen, samen beleven van de seizoenen en iedere betrokkene ook met een eigen
(ontwikkelings:-) )agenda.
 Ik was te gast bij zo’n familiebijeenkomst en er werd gelachen!

‘Als de rector lacht, lacht de hele school’ is éen van mijn massieve stellingen geworden.
Niet altijd in dank afgenomen in de wereld van externe onderwijsgeleerden. Het suggereert immers een overdaad aan invloed zijdens de schoolleider.
Bij dit afscheidsfeestje werd trots en vrolijkheid in het ‘school doen’ manifest en zichtbaar. De rector heeft kennelijk veel ‘gelachen’. Dat werkt aanstekelijk.

Tijdens haar rectoraat heeft het op deze school niet ontbroken aan succesvolle innovaties, waren de financiën op orde en stelden de leerlingen ’t over het algemeen heel goed. Medewerkerstevredenheid was hoog tot zeer hoog.
’Familiewaarden’ en ’n positieve, uitnodigende instelling van de baas maken kennelijk heel veel mogelijk op ’n school! 
En ’t afscheid van de leerlingen moest toen nog komen….

Meer dan genoeg redenen om de stelling te durven toevertrouwen aan mijn ‘dagblaadje’ op de jaarlijkse Bildungskalender.

Er is één reactie op dit artikel↓

Pieter Hendrikse

Pieter Hendrikse is columnist voor E52. Hij schrijft onder meer over onderwijs en het sociaal-/culturele domein. Klik op de link hieronder voor al zijn columns en een interview met deze columnist.

> Bekijk alle artikelen van Pieter

1 reactie

Bart Brouwers
10 januari 2018

Je zou je bijna gaan afvragen waarom dat effect in ons land veel minder zichtbaar is. Aan de lach van onze premier kan het toch niet liggen?