Blue Monday: ’s-lands nationale dipday


Door Pieter Hendrikse
Leestijd ± 3 minuten

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

"...Blue Monday is 'n prachtig voorbeeld waartoe totale afwezigheid van enig gemeenschappelijk kalendergevoel leidt..."

Het schijnt dat het in de trein vanmorgen vroeg al doodstil is. Vandaag de dag is dat wel vaker het geval, maar deze ochtend hangt er wel ’n heel weldadige rust in de coupé’s. Je zou ’n speld kunnen horen vallen. Zou ’t zijn dat Blue Monday werkelijk als nationale depridag ingang gevonden heeft?

Ik was er me gisteravond nog geenszins van bewust dat de blauwe dag boven m’n hoofd hing. Nu ben ik wel vaker het weekritme kwijt sinds de traditionele zon- en feestdagen aan waarde hebben ingeboet. Er is eigenlijk nauwelijks nog een herkenbare cadans der dagen waarop je gemakshalve kunt varen bij de belasting die je op je agenda wilt laten drukken.

Op zondag worden er ook boodschappen gedaan en op feestdagen, tja, wat is er dan eigenlijk nog aan meer of minder collectief gedrag waarneembaar? Helemaal niks!
Op Koningsdag misschien, wanneer er veelvuldig zolder- en kastuitverkoop op markten en pleinen plaatsvindt. En op Nieuwjaarsdag zodra straten en plantsoenen ontdaan worden van vuurwerkafval. Maar dat is dan ook wel zo ongeveer het enige dat nog rest na totale afbraak van religieus of anderszins geïnspireerde nationale feestdagen.

We vieren niet echt veel samen.

Blue Monday wel. Overgewaaid van overzee accepteren we dat er nieuw nationaal gevoel aan het ontstaan is op de kennelijk meest deprimerende dag van het jaar. ’n Britse psycholoog bedacht dit verzinsel en heeft er furore mee gemaakt. Ongelooflijk, als je bedenkt dat we in dit neo-vrijzinnige tijdperk uitsluitend nog geloven in wetmatigheden, ontsproten aan de rede van mensen en hun eigen vrijwillige en welbewuste keuzes.
Je zou denken dat we ons niks meer wijs laten maken en aanpraten.

Zeker niet dat we vandaag collectief in ’n dip zitten.
Want, ook op vrijdag de 13e gebeuren er niet meer ongelukken dan op andere vrijdagen en in november en december schijnen er ook veel mensen last te hebben van ’n dipje.

Hoezo dus ’n depridag in januari? Gelukkig is er inmiddels onenigheid over de datum: sommigen houden komende maandag 22 januari aan als échte sukkeldag. Criterium schijnt te zijn: Blue Monday móet plaatsvinden voordat de salarissen over de maand januari uitbetaald zijn. En voor sommigen is 22 januari dan te laat. Hoeveel trivialer wil je ’t hebben?!

Blue Monday is ’n prachtig voorbeeld waartoe totale afwezigheid van enig gemeenschappelijk kalendergevoel leidt. Bij het ontbreken daarvan verzinnen we gewoon ’n nieuw label op ’n bepaalde dag. Allicht levert ’t “gelovigen” op die daaraan aandacht en dus geld besteden.
Dagje vrij, lang weekend in ’n bungalowpark, ziekmelding, uit eten gaan, traktatie in de pauze.
Er schijnt van alles verzonnen te worden om bij-effecten van Blue Monday op te roepen en te reguleren. En dat past dan vast ook weer perfect bij ‘meer consumeren’, waarvan ons aangepraat wordt dat het ook welzijn brengt……


Inmiddels is er ook #OrangeMonday als goedbedoelde tegenhanger van de onzin die Blue Monday teweeg brengt.

Trouwens: goed opletten vanavond, voordat je d’r erg in hebt kun je morgen zomaar in Ruby Tuesday terechtkomen!

Er zijn nog geen reactie op dit artikel↓

Pieter Hendrikse

Pieter Hendrikse is columnist voor E52. Hij schrijft onder meer over onderwijs en het sociaal-/culturele domein. Klik op de link hieronder voor al zijn columns en een interview met deze columnist.

> Bekijk alle artikelen van Pieter