Eindhovense pleinen, geen (ver)blijvers


Door Pieter Hendrikse
Leestijd ± 3 minuten

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

Mooier kun je het je niet wensen. 'n Nieuw plein op 'n stokoude plek.

Wat is het Wilhelminaplein nou eigenlijk meer dan ’n niet helemaal geslaagd verlengd terras van het prachtige café Wilhelmina.
Het Stationsplein faciliteert vooral de snelle oversteek. Een wirwar van aan-, af- en doorvoerroutes kenmerken het sfeerloze ‘werk in uitvoering’ karakter.
Het Stadhuisplein biedt vooral veel betekenisloze wanden van steen en beton. Er gebeurt zelden iets wat ’t de moeite waard maakt om er te willen verblijven.
En het 18 Septemberplein heeft nog altijd iets weg van een doorgaande verkeersroute.

Wat is dat toch met de Eindhovense pleinen? De Markt kent  voor de liefhebbers een weliswaar hoogst monotone, maar kennelijk genoeglijke terrassensite; de oost- en zuidzijde van het plein zijn evenwel niet om aan te zien: saai.

 

De stadsmakers moeten deze beelden op hun netvlies hebben gehad toen ze het Catherinaplein verzonnen.
Sfeer, genoeglijkheid, warmte, reuring en spektakel, dat moest ’t worden. Alle stadse leven op ’n fijne plek bij elkaar, vlakbij Eindhovens’ monumentale stadskerk. De Rechtestraat vormde er ooit de snelste verbinding tussen den Bosch en Maastricht.
Mooier kun je het je niet wensen. ’n Nieuw plein op ’n stokoude plek. En op ’n gewone zaterdag passeren er naar ’t schijnt toch gauw zo’n 10.000 (!) mensen.
Op nog geen 100 meter afstand van de oudste bewoonde plek in de stad, bevindt zich inmiddels dit uiterst moderne en afwisselende plein. Althans, als je daartoe de pleintechnische aanpassingen als criterium hanteert.

Maar tot op heden heeft het plein er nog steeds ‘geen aard’, het groen slaat niet aan. Eerst waren het honingbomen, daarna zomereiken en sinds vorig jaar zijn het nevelbomen. Het lijkt wel een dynamische hortus botanicus, dat plein ten oosten van de Cathrien. De broodnodige groene longen ademen nauwelijks. En zonder bomen geen plein.

Voor het eerst aangelegd in 2007, en sindsdien hoofdstukHoofdpijndossier voor ambtenaren van ’n ongetwijfeld met gouden kroontjes omrande afdeling ten stadhuize.
Afwateringsproblemen, bestratingsvraagstukken, middenstandsperikelen, puinverhardingsthema’s, groenvoorzieningsdossiers enzovoorts enzoverder: het is allemaal gepasseerd aan en vooral op het jonge pleintje. Maar het hart klopt er nog steeds niet: na ’n flinke plensbui waan je je eerder bij een bouwstraat in een nieuwbouwwijk dan op een intiem plekje in het stadshart.

Het zou allemaal met een glimlach afgedaan kunnen worden, ware het niet dat er inmiddels vele euro’s gemeenschapsgeld aan het plein besteed en eigenlijk verdwenen zijn.
Vorige maand is er weer driftig gewerkt aan de steentjes op het plein. Kabelwerk en expeditieverkeer waren deze keer de boosdoener. Kosten van deze laatste publieke werken:120 mille.

Eigenlijk zijn er maar twee pleinen die tot de verbeelding spreken. En die liggen trouwens buiten de ‘stad’: in Woensel en Strijp. De Woenselse Markt en het Trudoplein zijn afwisselend, functioneel en levendig.
De pleinenmakers adviseer ik in Hilvarenbeek of Oirschot te gaan kijken. Het Vrijthof heeft ’n fraaie structuur, doorstaat de tand des tijds en is wonderschoon.

Dat verdient het Catharinaplein ook, dubbel en dwars!

Trouwens: morgen gaan we het zien! Op Koningsdag hebben de Eindhovense pleinen immers de kans om zich te revancheren. Wie weet, de sfeer is misschien toch  om van te smullen.

Er zijn nog geen reactie op dit artikel↓

Pieter Hendrikse

Pieter Hendrikse is columnist voor E52. Hij schrijft onder meer over onderwijs en het sociaal-/culturele domein. Klik op de link hieronder voor al zijn columns en een interview met deze columnist.

> Bekijk alle artikelen van Pieter