Duurzaamheid in én rond abdij Koningshoeven


Door Pieter Hendrikse
Leestijd ± 3 minuten

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

"...het is één van de weinige plekken in swinging en booming Brabant waar de tijd er even niet toe doet..."

Op de A58 ontwikkelt zich net weer de volgende file als ik, op wandelafstand van deze internationale Brabantroute, de silhouetten van de torens van het klooster ontwaar. Klokken luiden bedaard in deze overigens volledig verstilte omgeving.
Het verkeer op de autostrade is niet meer hoorbaar zodra je het hek van de toegangspoort van het landgoed gepasseerd bent. Alsof de tijd er voortdurend heel even tot stilstand komt.

Al bijna 150 jaar bidden en werken hier Cisterciënzers, in de volksmond Trappisten genaamd. Principes van stilte, soberheid en solidariteit worden hier door hen gekoesterd. Zij leven naar de regel van Benedictus.

Ooit was dit het ‘buiten’ van Koning Willem ll, in de tijd dat Tilburg zijn residentie was.

Toen ik er onlangs weer verbleef zette abt Bernardus er de eerste spa in de grond voor de aanleg van de eerste waterzuiverende kas in ons land. Duurzaamheid voorop, óók in abdijenland. Hij trok er de treffende vergelijking met de functie van monniken die “ …zijn als bomen die ’s-nachts in stilte bestaan en ervoor zorgen dat wij weer zuivere lucht kunnen ademen… ”.

Vandaag de dag kent Koningshoeven internationale vermaardheid vanwege het alom geprezen brouwsel La Trappe dat onder directe supervisie van de Trappisten hier wordt gebrouwen. Met het economisch model dat door Brabantse brouwers uit Lieshout is ingebracht, wordt hier een spiritueel geënt staaltje van modern ondernemerschap tot bloei gebracht.

Na de poort linksaf bevindt zich het echte klooster, waar je wordt ontvangen door broeder portier.

Jaarlijks verblijf ik er tenminste 24 uur en wordt onderdeel van het dagelijkse religieus geïnspireerde ritme zoals dat wordt geleefd door de monniken.

Telkenmale ben ik weer diep onder de indruk van het leven in stilte zoals dat binnen de kloostermuren vorm krijgt.
Tussen ‘s-ochtends half vijf en ‘s-avonds acht uur wordt er met ’n vaste regelmaat gebeden en gezongen. Van metten tot completen. Al eeuwen lang.

Mentaal verdwijn je in een wereld zonder agenda en zonder kwesties die om een oplossing vragen. De alom tegenwoordige stilte in gangen, refter en kloostertuin levert veel sereniteit op. Je wordt er weer even heel bescheiden in je denken. Verfrissend en verrijkend.


Ik kom er graag terug: het is één van de weinige plekken in swinging en booming Brabant waar de tijd er even niet toe doet.
Met ’n groep gelijkgestemden overpeins ik thema’s rondom bezieling, leiderschap en verbinding. Bespreken we literatuur die er in wetenschapsland toe doet en nemen deel aan de gebedsvieringen van de monniken. We gebruiken maaltijden in stilte en wandelen in de kloostertuin.

En ja, natuurlijk, na afloop leggen we nog even aan in de prachtige herberg van de brouwerij.
Geliefd proeflokaal voor dorstige, veelal fietsende, Midden-Brabanders en gasten van ver daarbuiten. Voor ’n tripel of ’n quadrupel. Zo tegen het vallen van ’n winterse avond in januari, geef ik daarvoor de stilte graag weer op. Dat dan natuurlijk óók wel weer.

Het is ’n aanrader, daar onder die torens nabij de A58. Over ’n jaar ben ik er weer.

Er zijn nog geen reactie op dit artikel↓

Pieter Hendrikse

Pieter Hendrikse is columnist voor E52. Hij schrijft onder meer over onderwijs en het sociaal-/culturele domein. Klik op de link hieronder voor al zijn columns en een interview met deze columnist.

> Bekijk alle artikelen van Pieter