Stratumseind nog steeds monocultureel


Door Pieter Hendrikse
Leestijd ± 3 minuten

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

"Stratumseind Klassiek vormde hèt bewijs dat de straat het tegendeel kan uitstralen van 'n recreatieve eenheidsworst"

Het klonk zo mooi,  Stratumseind Klassiek: “…klassieke kamermuziek van hoog niveau in een informele sfeer op een originele locatie…”. ’n Prachtig initiatief om in De Oude Rechtbank regelmatig hele Stratumseind-oneigenlijke muziek te kunnen beluisteren. Maar het succes drijft de inrichters van de concertreeks kennelijk naar een andere locatie: de Kazerne aan de Paradijslaan, ook niet gek trouwens!

Ooit woonde ik boven ’n café, over het bruggetje, nèt om de hoek bij West-Europa’s langste kroegenstraat. Naast alle voordelen van vooral veel sociale reuring en altijd ’n plekje om te verblijven, bood ’t ’n hoop herrie en soms ruzie. Het aardige van je woonst neffe de kroeg is het onmiskenbare begrip dat je gaat opbrengen voor de beroepsgroep van de neringdoenden. Cafébazen zijn gemoedelijk, vrij, zakelijk en gul. Éens in de week zochten ze elkaar op en waren dan bij één van hen te gast. Omgekeerde wereld leek het dan. Af en toe mocht ik mee, ik was immers ’n soort huisgenoot, tenminste gast in de gelagkamer.

Zo leerde ik het Stratumseind kennen. Vol kroegen, café’s, restaurants, ’n enkel hotel en ’n paar friettenten. Genoeglijk keuvelden de horecabazen over wel en wee in hùn straat en aanpalende uitlopers. Altijd vertoefden ook wel andere middenstanders in het gezelschap. Die waren er immers ook legio aan datzelfde eind: bakker, slager, drogist, groenteboer, sigarenzaak en kruidenier, om er maar ‘ns ’n paar te noemen. Het Stratumseind leefde tot laat in de avond, maar ook ‘s-morgens vroeg was er al weer flink wat beweging.

Middenstander na middenstander verdween. Brouwerijen kochten de panden op en vestigden er de éne na de andere nòg exotischer ogende danstent. Winkels verdwenen en afhaaleettenten kwamen er bij. Op ’n dag was er geen winkel meer over. Het Stratumseind kon zich met recht dè stapstraat van #040 noemen. De godganselijke dag was er weinig meer te doen, veel avonden door de week idem dito, maar toch: ’n commercieel biersucces van de eerste orde.Tijdens de weekends tot onder de morgen vol met uitgelaten en meestentijds vrolijk ogende jongeren.

Maar de inmiddels ontwikkelde monocultuur is op de schop gegaan.Het moet gedaan zijn met de eenzijdigheid werd de slogan. ’n Enkele winkel is inmiddels weer geopend. Er is ’n initiatief om jonge ondernemers overdag hun nering te laten uitoefenen op de plekken waar vervolgens ‘s-avonds gedronken en gedanst wordt.

Wat treurig om dan te lezen dat de klassieke muziekpoot het voor gezien houdt. Stratumseind Klassiek vormde hèt bewijs dat de straat het tegendeel kan uitstralen van ’n recreatieve eenheidsworst. Hopelijk lukt ’t De Oude Rechtbank om het ontstane hiaat op gepaste wijze te vullen!

Op ’n dag wil ik weer vast kunnen stellen dat kroegbazen, winkeliers en cultuuruitbaters genoeglijk samen aan de stamtafel zitten. Bespiegelingen houden over startups en winwin. Vooral plezierig omdat dan het bewijs wordt geleverd dat verscheidenheid kleur geeft aan het leven. Ook aan Eindhoven’s overdag nog steeds leeg ogende gezelligheidseind. Met of zonder klassieke muziek…..!

Er zijn nog geen reactie op dit artikel↓

Pieter Hendrikse

Pieter Hendrikse is columnist voor E52. Hij schrijft onder meer over onderwijs en het sociaal-/culturele domein. Klik op de link hieronder voor al zijn columns en een interview met deze columnist.

> Bekijk alle artikelen van Pieter