‘Per trein’ = hangen in stilte ‘by device’


Door Pieter Hendrikse
Leestijd ± 3 minuten
  • 6 december 2017

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

"Het meest verbazingwekkende is totale afwezigheid van enig interactief comfort tussen de reizigers"

De laatste jaren reis ik vaak per trein. De geneugten in het publieke domein ga je dan ook wat intenser beleven. De auto biedt immers vooral gesloten comfort: onderweg met anderen van A naar B, maar dat toch hoofdzakelijk in je eentje als wegstaarder. Per trein overkomt je dat niet. Er gebeurt voortdurend van alles. Je ontkomt niet aan ’n blik op de kleurenrijkdom van het Nedervolkje!

Het begint al op ons prachtig vernieuwde Eindhovense NS-station.

Aan ’n “man met een NSpet op” vroeg ik om advies welke de eerstvolgende snelste verbinding naar Nijmegen was. Ik verkeerde in de veronderstelling dat het de Intercity zou zijn, hetgeen hij bevestigde. Even later, maar toen was het al te laat, zag ik op mijn digitale allesweter, dat de Sprinter die gereed stond, en waarover ‘ de pet’ de leiding leek te hebben, mij sneller te bestemder plekke zou hebben gebracht. Dat is toch vreemd: waarop kun je nog vertrouwen? Eerder op apparaten dan op deskundigen!

Het is trouwens niet vanzelfsprekend dat je altijd ook over een zitplaats kunt beschikken in de trein. Gisteren nog hingen er reizigers in het rijtuig 1e klasse in het gangpad half tegen de buitenwand en ’n beetje tegen elkaar aan geleund.

Jaren geleden beschikte de spoorwegen nog over rijtuigen 3e klasse als aanvulling op 1 en 2. Mijn beeld was dat uitsluitend in die klasse werd gehangen en mogelijkerwijs ook gelegen. Gelukkig heeft de voortgaande democratisering van onze samenleving dat vooroordeel als vanzelf doen verdwijnen: hangen en ‘bomvol’ aan den lijve ervaren doe je met het grootste gemak overal, in welke klasse je ook maar instapt.
Inmiddels gaan er trouwens stemmen op om ook de 1e klasse af te schaffen: meer maximale gelijkstelling is ondenkbaar.

Het begrip ‘silence‘ is ook niet voor iedereen klip en klaar, ondanks het feit dat de vertaling in het Nederlands er naast staat. Het vormt voor sommigen geen belemmering om vrolijk met elkaar in gesprek te gaan over onderwerpen die mijns inziens gemakkelijk uitstel verdragen. Menigeen denkt misschien dat het Frans is, en zijn vergeten het woord in het Engels te vertalen. Lingua franca is inmiddels toch echt alles wat maar riekt naar de vervlogen Britse hegemonie, zo moeilijk is dat dus niet….: silence is stilte. Punt.

Het meest verbazingwekkende is de totale afwezigheid van enig interactief comfort tussen de reizigers. Meestentijds zijn zij slechts als toevallige ‘medereizigers’ aan elkaar gekoppeld. Niemand zegt nog iets tegen iemand, tenzij er als groepje samen gereisd wordt.

Er is op de ijzeren weg een totale overgave aan de digital highway zichtbaar. Tablets, smartphones, laptops en oortjes bepalen het beeld van overgeconcentreerde spoorgenoten. Iemand met krant of boek wordt aandachtig en soms meewarig bekeken: andere ‘planeet’, devices misschien vergeten? In alle geval achterop sukkelend?!

Feitelijk kun je maar het beste meedeinen op het vernieuwde spoor: oordopjes in, vingers in Schoeversstand en hupsakee….we zijn er ‘even weg van’!
Wat is er eigenlijk ècht anders dan in de auto?

Er zijn nog geen reactie op dit artikel↓

Pieter Hendrikse

Pieter Hendrikse is columnist voor E52. Hij schrijft onder meer over onderwijs en het sociaal-/culturele domein. Klik op de link hieronder voor al zijn columns en een interview met deze columnist.

> Bekijk alle artikelen van Pieter