Overpeinzing tussen Hemelvaart en Pinksteren


Door Pieter Hendrikse
Leestijd ± 3 minuten

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

"...Franse muziek heeft iets geruststellends en houdt me ver van zwaarmoedige bespiegelingen..."

Wandelend langs de glooiingen van de Tarn bezin ik me op de schoonheid en de eenvoud die het leven ons soms te bieden heeft. Ik waan me even in het paradijs.
La douce France.
Alom stilte, af en toe de tractor van ’n wijnboer die heen en weer schoefelt tussen wijnranken. Naar Gaillac wordt de wijn vernoemd die hier wordt gekoesterd.

’n Boerin behandelt de druiven naar haar zeggen op biologisch verantwoorde wijze. Ze verzekert me van ons áller schuld aan de uiteindelijk alles vernietigende consumptiesamenleving.
De zuivere wijn die zij bottelt verzacht veel. Ze roept me op om vooral producten van eigen bodem te nuttigen.
Waarom dure Spaanse groenten in de supermarkt halen, terwijl er hier, à la campagne, zo oneindig veel lekkers voorhanden is? Wie en vooral wat hoor ik hier, denk ik onbewust en enigszins ongemakkelijk.

Intussen hoor ik vogels en cicaden, tjilpend en klepperend dat ’t ’n lieve lust is.
Kleine kinderen spelen in het gras en roepen bij hun moeder om aandacht en fris.

Hemelvaart en Pinksteren: welke neo-liberaal opgevoedde medelander heeft enig idee bij het perspectief dat in deze feestelijke kalenderdagen wordt geboden?

Oneindige files aan het begin van lange weekends. Overvolle vakantieparken, terrasjes en hotels. Dat zijn de associaties vandaag de dag. Veel verder komen we niet: armetierigheid is troef.
Ooit vormden religieuze feesten dé aanzet tot familiaire vrolijkheid op deze dagen. Binnen de christelijke traditie werd daardoor extra cachet verleend aan de opmaat naar de lonkende zomer.

De Bekeerlinge van Stefan Hertmans helpt me uit m’n mijmeringen.
Bij lezing van dat schitterende boek waan ik me in het Frankrijk rond het jaar 1100. Armoede, geweld en strijd om de macht domineren het leven. Christenen gingen Joden te lijf op weg naar Jeruzalem, om dat te bevrijden van de Musulmannen.
Pogroms waren in het lieflijke Frankrijk aan de orde van de dag. Bijna duizend jaar geleden……..

Op de achtergrond hoor ik chansons van George Brassens. De zon schijnt meer dan overvloedig en ik geniet van een warme pure tomatensoep.
Franse muziek heeft iets geruststellends en houdt me ver van zwaarmoedige bespiegelingen.

De volgende ochtend aan het ontbijt bespreek ik met Fransen de toestand in hun land. Ze hopen nog steeds dat Macron de afstand naar de ‘gewone man’ zal weten te overbruggen. Er is veel onvrede onder Fransen.
Emmanuel is er nu ongeveer ’n jaar: Monsieur le plus jeune Président de la République. Inmiddels wordt er weer veel actie gevoerd, op z’n Frans en als vanouds…….
Maar de helft van de Fransen staat achter hem.
In de banlieues van veel grote steden in Frankrijk is de ellende er nog niet minder op geworden.

Onze (over-)grootouders beschouwden het Frans veelal als hun lingua franca: deze taal als alom verbinder in den vreemde, wereldwijd. Dat is niet helemaal gelukt zou je kunnen zeggen, met gevoel voor understatement. Evenmin zijn de idealen van de Verlichting gemeengoed geworden.
Frankrijk is eigenlijk helemaal niet ‘af’. Daarom is het verblijf er misschien wel zo aangenaam…

Er zijn nog geen reactie op dit artikel↓

Pieter Hendrikse

Pieter Hendrikse is columnist voor E52. Hij schrijft onder meer over onderwijs en het sociaal-/culturele domein. Klik op de link hieronder voor al zijn columns en een interview met deze columnist.

> Bekijk alle artikelen van Pieter