Wilhelmus, Ode an die Freude: zeg ’t maar


Door Pieter Hendrikse
Leestijd ± 3 minuten

Pieter Hendrikse beziet “Vanaf De Hovenring” de gebeurtenissen in en soms ook buiten Eindhoven. Hij doet dat zowel vanuit zijn eigen expertise (onderwijs, sociaal/cultureel domein) als in een vrije rol.

"Onderwijs als serieuze aangelegenheid wordt in deze formatiebespreking te grabbel gegooid"

Na 155 dagen formatie weten we hoe het verder moet met het Wilhelmus.
Veel gekker moet het toch echt niet worden: tekst, betekenis en melodie van het Wilhelmus in het curriculum van het Voortgezet Onderwijs. Zie daar de grootsheid waarin het komende regeerakkoord dreigt te gaan uitblinken.

Persoonlijk vind ik “Er staat een paard in de gang” ook wel een klassieker om er in te houden. Voortaan de dag beter beginnen met de Vogeltjesdans, is inmiddels ook al gesuggereerd.
Ik zie het al voor me: staande met een groep in de klas de dagopening met het “Wilhelmus”!
En natuurlijk alle coupletten: 21st century skills en ’n bepaald soort ‘eigenaarschap bij leerlingen’ worden daardoor versterkt.

In verschillende landen heb ik in scholen deze nationalistisch klinkende opkikkers bij de aanvang van de schooldag in de praktijk gebracht zien worden.
Nationale vlaggen in het lokaal, in enkele zinnen trouw aan de Grondwet dan wel ’n couplet uit de hymne.
Zelfs in de USA, waar dit sinds jaar en dag goed gebruik is, heeft het nog niet geleid tot de voorbeeldsamenleving die je je wenst.

Onderwijs als serieuze aangelegenheid wordt in deze formatiebespreking te grabbel gegooid. Onderwijsbeleid maken op de vierkante millimeter, terwijl we ooit afspraken dat onderwijs uitsluitend kan gedijen met veel vrije, creatief in te vullen ruimte. Eigen verantwoordelijkheid voor de school……
En trouwens: is de sector en/of worden de docenten geraadpleegd?
Vooral ook opnemen in het toezichtkader van de Onderwijsinspectie. Over proportionaliteit gesproken…
En of er strijd is met de inrichting van het onderwijs zoals grondwettelijk beschermd, laat ik nog maar even in het midden!
Saillant detail: de mogelijke nieuwe regeringspartijen zijn het er ook over eens dat het koloniaal verleden en aandeel van de Nederlanden in de slavernij geen plek in het leerplan verdienen..! Over selectieve perceptie gesproken.

Natiestaten en de daarbij behorende folklore zijn 19-eeuwse uitvindingen. Bedacht om balans te hervinden tussen machtige partijen in een verbrokkeld Europa. Waartoe dat heeft geleid weten we maar al te goed: ’n 20e eeuw vol met wereldoorlogen.

Het antwoord daarop is gelukkig gevonden in de groei en bloei van de Europese Unie. Het Europa van de regio’s is inmiddels praktisch een feit. Jammer genoeg ligt de juridische borging daarvan nog ver van ons vandaan. Met het oog op toekomstige vrede en veiligheid in onze contreien is er alles aan gelegen nationaal sentiment te relativeren. Om te beginnen op scholen.

Bijvoorbeeld lessen maatschappijleer, geschiedenis, aardrijkskunde, Nederlands en economie bieden prima mogelijkheden om jonge Nederlanders besef van onze rijke culturele waardevolle traditie bij te brengen. Én hen te leren om het zich eigen te maken en waar nodig te verdedigen, uit te dragen en verder te ontwikkelen.

Met Ode an die Freude in hoofd, hand en hart kan dat ook nog in internationaal, Europees perspectief plaatsvinden. Als dàt nou nog ’ns gelekt was vanaf de formatietafel……

Één troost: 60% van onze wetgeving wordt in Brussel gemaakt. Goeie kans dat tekst, betekenis en melodie van Ode an die Freude nog ’ns van daaruit als slimme onderlegger voor álle schoolvakken aangereikt wordt…..

Er zijn nog geen reactie op dit artikel↓

Pieter Hendrikse

Pieter Hendrikse is columnist voor E52. Hij schrijft onder meer over onderwijs en het sociaal-/culturele domein. Klik op de link hieronder voor al zijn columns en een interview met deze columnist.

> Bekijk alle artikelen van Pieter